J. Brahms<\/strong> \u2013 I Koncert fortepianowy d-moll op. 15<\/p>\n\n\n\nEl\u017cbieta Sikora to jedna z najwa\u017cniejszych kompozytorek europejskich XX i XXI wieku. Od pocz\u0105tku swojej kariery szczeg\u00f3lnym zainteresowaniem darzy\u0142a muzyk\u0119 elektroakustyczn\u0105. Swoje utwory realizowa\u0142a w wielu znanych o\u015brodkach: IRCAM, INA\/GRM, IMEB, SEPR, Musiques & Recherches. Nale\u017ca\u0142a do awangardowej grupy kompozytorskiej KEW. Otrzyma\u0142a wiele presti\u017cowych nagr\u00f3d i odznacze\u0144. Od 1981 roku mieszka we Francji, ale artystycznie wci\u0105\u017c zwi\u0105zana jest z Polsk\u0105. Stworzy\u0142a ponad osiemdziesi\u0105t kompozycji. Dzi\u015b nadal lubi \u0142\u0105czy\u0107 nowe technologie z muzyk\u0105 instrumentaln\u0105, ale ch\u0119tnie pisze r\u00f3wnie\u017c utwory przeznaczone na tradycyjne sk\u0142ady. Tak jest w przypadku II Koncertu na organy i orkiestr\u0119, kt\u00f3rego prawykonanie b\u0119dzie mia\u0142o miejsce w Filharmonii \u0141\u00f3dzkiej. O swoim najnowszym dziele El\u017cbieta Sikora pisze mi\u0119dzy innymi tak: <\/p>\n\n\n\n
\u201eZ okazji nagrania zesz\u0142ego lata w NFM we Wroc\u0142awiu I Koncertu na organy i orkiestr\u0119, dedykowanemu Romanowi Peruckiemu, poproszono mnie o dopisanie nowej do niego kadencji. Tak powsta\u0142a Cadenza.org i tak zrodzi\u0142 si\u0119 te\u017c pomys\u0142 skomponowania II Koncertu organowego. My\u015bl\u0119, \u017ce wsp\u00f3\u0142praca z wykonawczyni\u0105, Mari Fukumoto, drobn\u0105, przemi\u0142\u0105 Japonk\u0105 o \u017celaznym uderzeniu i niezwyk\u0142ej sprawno\u015bci technicznej spowodowa\u0142a, \u017ce spojrza\u0142am na organy inaczej. Inne, przypadkowe zupe\u0142nie spotkanie z d\u017awi\u0119kami organ\u00f3w w katedrze we Fromborku, gdzie s\u0142uchaj\u0105c tamtejszych organ\u00f3w mog\u0142am prawie namacalnie odczu\u0107 moc d\u017awi\u0119k\u00f3w tego instrumentu i zobaczy\u0107 wirtuozowski balet n\u00f3g biegaj\u0105cych po peda\u0142ach, sprawi\u0142o, \u017ce na nowo zaprzyja\u017ani\u0142am si\u0119 z tym instrumentem. II Koncert, zam\u00f3wiony przez Filharmoni\u0119 \u0141\u00f3dzk\u0105, zbudowany jest, podobnie jak pierwszy, cyklicznie: sk\u0142ada si\u0119 z trzech cz\u0119\u015bci, kt\u00f3re, zale\u017cnie od woli dyrygenta, mog\u0105 by\u0107 grane oddzielnie lub attacca<\/em>. Nie ma tu \u017cadnych podtekst\u00f3w czy znacze\u0144. Jest tylko muzyka\u201d.<\/p>\n\n\n\nWydawc\u0105 utwor\u00f3w El\u017cbiety Sikory jest Polskie Wydawnictwo Muzyczne. <\/p>\n\n\n\n
O Johannesie Brahmsie pisze si\u0119 cz\u0119sto \u201eklasycyzuj\u0105cy romantyk\u201d, i jest to stwierdzenie o tyle s\u0142uszne, \u017ce niemiecki mistrz cz\u0119sto odwo\u0142ywa\u0142 si\u0119 do tw\u00f3rczo\u015bci Haydna czy Beethovena, a jego muzyka ma zawsze nienagann\u0105, g\u0142\u0119boko przemy\u015blan\u0105 i dopracowan\u0105 w szczeg\u00f3\u0142ach form\u0119. R\u00f3wnie\u017c instrumentacja dzie\u0142 orkiestrowych w zasadzie nie wykracza poza kanon, kt\u00f3rzy stworzyli klasycy wiede\u0144scy. Jednak reakcje wsp\u00f3\u0142czesnych na muzyk\u0119 Brahmsa cz\u0119sto pokazuj\u0105, jak nowatorskim by\u0142 kompozytorem. To m.in. przypadek I Koncertu fortepianowego d-moll op. 15, o kt\u00f3rym po hanowerskiej premierze w 1859 roku pisano, \u017ce jest \u201eniezrozumia\u0142y, nawet osch\u0142y i chwilami w wysokim stopniu m\u0119cz\u0105cy\u201d, jak pisa\u0142 jeden z recenzent\u00f3w. Z kolei lipskie \u201eSignale\u201d donosi\u0142y, \u017ce \u201ekoncert nie mia\u0142 wielkiego powodzenia u publiczno\u015bci, cho\u0107 ujawni\u0142 zdecydowan\u0105 sympati\u0119 dla kompozytora\u201d. Trudno zreszt\u0105 by\u0142o spodziewa\u0107 si\u0119, \u017ce dzie\u0142o tak oryginalne spotka si\u0119 ze zrozumieniem odbiorc\u00f3w. Oryginalno\u015b\u0107 ta zasadza si\u0119 przede wszystkim na wzajemnym stosunku partii solowej i partii orkiestry. Ta pierwsza jest niezwykle wymagaj\u0105ca technicznie i muzycznie, ale pozbawiona zosta\u0142a jakichkolwiek efekt\u00f3w wirtuozowskich znanych z koncert\u00f3w XIX-wiecznych wirtuoz\u00f3w. Ta druga, niezwykle ekspansywna, g\u0119sta i soczysta, nieustannie wchodzi w dialog z fortepianem. Tym samym zaciera si\u0119 tradycyjny podzia\u0142 na solist\u0119 i akompaniuj\u0105cy zesp\u00f3\u0142 \u2013 utw\u00f3r ten nazwano nawet \u201esymfoni\u0105 z fortepianem obbligato\u201d. Dodajmy do tego jeszcze jedn\u0105, bardzo charakterystyczn\u0105 dla Brahmsa cech\u0119: emocjonalno\u015b\u0107. \u201eNiebywa\u0142y \u0142adunek emocji, atakuj\u0105cy s\u0142uchacza od pierwszych takt\u00f3w, m\u0119czy\u0142 zamiast porywa\u0107, wydawa\u0142 si\u0119 nieuzasadnionym ha\u0142asem, w kt\u00f3rym gin\u0119\u0142a forma, wyraz i w og\u00f3le muzyka\u201d, pisa\u0142 Ludwik Erhardt. Dzi\u015b te w\u0142a\u015bnie cechy muzyki Johannesa Brahmsa cenimy szczeg\u00f3lnie, a jego oba koncerty fortepianowe zaliczamy do najwi\u0119kszych arcydzie\u0142 w historii gatunku.<\/p>\n\n\n\n
Na niecodziennym koncercie symfonicznym, w programie kt\u00f3rego znalaz\u0142y si\u0119 a\u017c dwa du\u017ce utwory koncertuj\u0105ce, podziwia\u0107 b\u0119dziemy dwoje znakomitych solist\u00f3w. Japo\u0144ska organistka Mari Fukumoto jest absolwentk\u0105 m.in. Hochschule f\u00fcr Musik und Theater w Hamburgu i zwyci\u0119\u017cczyni\u0105 kilku wa\u017cnych konkurs\u00f3w, w tym 7. Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Organowego Musashino-Tokyo i konkursu towarzysz\u0105cego 62. International Organ Week w Norymberdze. R\u00f3wnie\u017c ukrai\u0144ski pianista Denis Zhdanov jest laureatem nagr\u00f3d w wielu wa\u017cnych konkursach, m.in. Mi\u0119dzynarodowego Konkursu M\u0142odych Pianist\u00f3w Artur Rubinstein in memoriam w Bydgoszczy i Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Pianistycznego Roma 2009. Regularnie koncertuje na ca\u0142ym \u015bwiecie, a jak sam przyznaje jego kariera zacz\u0119\u0142a si\u0119 od owacyjnie przyj\u0119tego recitalu w \u0141odzi w 2007 roku.<\/p>\n
\n\t\t\t
\n\t\t\t <\/div><\/div>\n\t\t