Absolwent Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie /2013/

 

1.09.2017 – 31.08.2019 – Teatr Zagłębia w Sosnowcu

 

01.09.2020 – Narodowy Stary Teatr, Kraków

 

Aktorskim majstersztykiem okazała się przejmująca rola Łukasza Stawarczyka w „Pewnego długiego dnia” w reżyserii Luka Percevala na podstawie słynnego dramatu Eugene’a O’Neilla – „Long Day’s Journey into Night”. To właśnie w tym spektaklu „Zarówno Roman Gancarczyk wcielający się w rolę ojca, jak i Łukasz Stawarczyk jako starszy syn potrafią ukrywać pod płaszczykiem humoru i uśmiechu głęboki żal, pretensje czy gniew” (Paweł Borek, „Nowa Siła Krytyczna”). Stawarczyk jako aktor o niezwykłej przenikliwości, budujący każdą rolę nie tylko na przeżywaniu, ale także na mocnej intelektualnej podstawie doskonale oddaje problematykę „Nieustraszonej miłości Eve Adams (reż. Olga Ciężkowska) – spektaklu o potrzebie samostanowienia w niezwykle okrutnych czasach. O tym jak głęboko potrafi budować postać, grając jednocześnie na rzecz całego zespołu, przekonujemy się w „Zamachu na Narodowy Stary Teatr. Narodzinach narodu” Jakuba Skrzywanka, kiedy „W najbardziej dotykającej sedna traumy scenie Radosław Krzyżowski, Dorota Segda, Kamil Pudlik i Łukasz Stawarczyk wcielają się w artystów, którzy próbują zaadaptować traumę zamachu na teatralną scenę. Im bardziej usiłują nadać jej scenariuszową strukturę, tym bardziej wymyka się ona jakiejkolwiek formie. Czy teatr w ogóle jest w stanie oddać to, co niewyrażalne?” (Agnieszka Loranc, Teatr dla Wszystkich).

 

Nie mniejszy entuzjazm wywołał udział aktora w „Jodze” Anny Smolar, o którym pisała Wiktoria Tabak: „Być może dlatego jednym z najbardziej poruszających momentów «Jogi» była dla mnie scena wywiadu z dziennikarzem (Łukasz Stawarczyk). To boleśnie prosta sekwencja o niemożności złapania własnych myśli, o cierpieniu (…)” (dwutygodnik.com). Oczarował widzów jako Nino w szeroko komentowanej adaptacji „Genialnej przyjaciółki” (reż. Ewelina Marciniak). Publiczność i krytyków zachwycił także jako Jontek w feministycznie odczytanej „Halce” w reżyserii Anny Smolar, w której „Majstersztykiem językowej woltyżerki są odzywki Jontka, z przejmującą autentycznością wyartykułowane «po cieszyńsku» przez Łukasza Stawarczyka” (Artur Grabowski, teatrologia.info). Za tę rolę artysta został wyróżniony w ramach 42. Warszawskich Spotkań Teatralnych przez Wiesława Kowalskiego w kategorii najlepszy aktor, a także trzecią nagrodą aktorską na 63. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych.

 

Umiejętność prezentowania scenicznej osobowości została przez Stawarczyka wyeksponowana w „Marzeniach polskich / Les rêves polonais” Jędrzeja Piaskowskiego, gdzie aktor wciela się w zdroworozsądkowego Adama Wilskiego oraz w „Orlandzie. Bloomsbury” Katarzyny Minkowskiej, gdzie objawia swój indywidualizm jako Lytton Strachey. Ekspresyjność, energię i plastyczność wykorzystał w pełni, kreując odmienne postaci w „Obywatelce Kane” Wiktora Rubina, gdzie przywdział kostium rewolucjonisty, a także jako główny bohater niepokojącego etycznie „Fiaska” Magdy Szpecht, na podstawie kultowej powieści Stanisława Lema. Wyróżniony przez Anetę Kyzioł za najlepszą rolę męską w sezonie 2017/2018 za spektakl „Cezary idzie na wojnę” („Teatr”), gdzie „niektóre etiudy choreograficzne wykonywane przez wspaniałych aktorów, zarazem tancerzy i śpiewaków, przypominają pokazy akrobatów radzieckich ku czci Stalina, które można obejrzeć dziś na filmach dokumentalnych rejestrujących radosne, ale podszyte strachem, marsze i defilady” (Krystyna Duniec, dwutygodnik.com). Wszyscy wykonawcy zostali za to przedstawienie wyróżnieni na festiwalu Boska Komedia 2017 przez międzynarodowe jury w kategorii Zespół, na Festiwalu Prapremier 2018 w Bydgoszczy oraz na Festiwalu MESS w Sarajewie w 2018.

 

Artysta bez wahania podejmuje się najbardziej skomplikowanych zadań, w pełni uczestnicząc w tworzeniu spektaklu, jak choćby w przypadku „Dead girls wanted” Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina, gdzie „Świetny w roli Whitney Houston, Łukasz Stawarczyk – ubrany w białe futro, co kilka zdań kryje głowę pod wodą, w cynkowej wannie” (Monika Krawczak, blog „Byłam widziałam”) i wygłasza osobisty monolog o byciu aktorem, a także w „Po prostu” Piotra Wawra seniora, gdzie współtworzy koncepcję tego niezwykle osobistego spektaklu: „Wawer senior i Stawarczyk korzystają przy tym z rozległego repertuaru swoich umiejętności, takich jak modulacja głosu czy mniej lub bardziej ekspresyjna gestyka, co sprawia, że oprócz śledzenia akcji zyskujemy możliwość przyglądania się międzypokoleniowej aktorskiej potyczce” (Wiktoria Tabak, „Didaskalia”).

 

Aktor zebrał także znakomite recenzje za spektakl „Beze mnie” Tomasza Cymermana: „W pomysłowej, minimalistycznej scenografii (…) otwarci na widza młodzi aktorzy (brawa dla całej trójki: Sylwii Goli, Miłosza Karbownika, Łukasza Stawarczyka) rozgrywają historię wrażliwego Janka, komentując własne działania, komunikując się z widzem w duchu brechtowskim (Marcin Miętus, „Teatr”)”. „Łukasz Stawarczyk (…) gościnnie występujący w tym przedstawieniu dopasował się do nich znakomicie” (Ryszard Zatorski, „Nasz Dom Rzeszów”). W „Beniowskim. Królu Madagaskaru” zachwyca nie tylko grą, ale i sprawnością fizyczną: „Świątek dał im trudne zadanie, z którego według mnie wszyscy wywiązują się znakomicie. Leje się z nich pot, ale nie ustają w wysiłkach, by skupić uwagę widzów do ostatniej minuty przedstawienia” (Joanna Kwiatkowska, „Teatr dla Was”).

 

Łukasz Stawarczyk współpracował z wieloma scenami w Polsce m.in. z awangardowym teatrem Komuna / Warszawa, Łaźnią Nową i Instytutem Sztuk Performatywnych, Teatrem im. W. Bogusławskiego w Kaliszu, Teatrem Polskim w Bydgoszczy, Nowym w Krakowie, IMKA w Warszawie oraz z zagranicznymi scenami m.in. Schauspielhaus Bochum, FFT Dusseldorf, Ringlokschuppen Mulheim an der Ruhr. Od 2011 roku należy do międzynarodowej grupy kainkollektiv, z którą pracuje w różnych krajach.