Absolwent Wydziału Aktorskiego Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie /2018/

 

1.10.2017 – Narodowy Stary Teatr, Kraków

 

„Świetnie zagrał, zawodowo, zagrał po swojemu (…) aktor o nośnej energii, potrafiący podać, co jest tak samo ważne jak na meczu piłki nożnej” – tak o występach Łukasza Szczepanowskiego w Starym Teatrze pisał krytyk Maciej Stroiński. W „Kwadracie” – kameralnym, muzycznym spektaklu Ewy Kaim, który zdobył nagrodę Tukana Publiczności na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu, Łukasz Szczepanowski oprócz wysokiej klasy aktorstwa prezentuje także znakomite umiejętności wokalne. Ich potwierdzeniem jest „Straszny dwór” Anny Obszańskiej, gdzie „Nie dwaj bracia, lecz wyłącznie Zbigniew (świetny Łukasz Szczepanowski) wraca po wojnie do majątku” (Maciej Guzy, „Ruch Muzyczny”). Oba spektakle zestawił Rafał Turowski, wskazując na łączącą je postać aktora: „Czy zatem da się w ogóle wyjść z tego domu pełnego trupów? – pada pytanie w «Strasznym Dworze». A – czy da się żyć bez kogoś, kogo się kochało – w «Kwadracie». Nie mam wątpliwości, oba te spektakle jakoś się wzajemnie uzupełniają” (rafalturow.ski). W „Boa” Pawła Sakowicza aktor daje popis swoich możliwości tanecznych, precyzji ruchów i znakomitej kondycji. Rafał Turowski (rafalturow.ski) pisze w reakcji na „Baśń o wężowym sercu” w reżyserii Beniamina M. Bukowskiego wprost: „świetny Łukasz Szczepanowski jako Jakób”. Swój temperament oraz naturalne zdolności komiczne zaprezentował także we wcześniejszym, nagradzanym spektaklu Bukowskiego „Arianie”.

 

Swoją pogodę ducha i zaczepność prezentuje w pełnej krasie w „Magnetyzmie serce” Kaliny Jagody Dębskiej na podstawie Aleksandra Fredry, gdzie „Gustaw Łukasza Szczepanowskiego to typowy bon vivant, fircyk. Emanuje z niego radość i ciekawość świata. Wszędzie go pełno” (teatrologia.info). Plastyczność aktora, umiejętność odgrywania groteski i balansowania na granicy rzeczywistości i surrealizmu w pełni wykorzystali: Agnieszka Glińska w „Trąbce do słuchania” (według Leonory Carrington), a także Kuba Kowalski w campowej, przejaskrawionej i niezwykle niepokojącej „Salome” Oscara Wilde’a. Maciej Stroiński wychwalał Łukasza Szczepanowskiego za spektakl Radka Stępnia „Słowacki umiera”, pisząc o aktorze: „Gdy Słowacki patrzy w oczy swego kolegi Ludwika (Łukasz Szczepanowski), robi się ciekawie, polski romantyzm a la «Brokeback Mountain» (…). Szczepanowski świetnie zagrał, spokojnie i z sensem”. Był znakomity również jako śpiewający Darwin w spektaklu Mateusza Pakuły o ewolucji pt. „Chaos pierwszego poziomu”. Na narodowej scenie można go również zobaczyć w „Królestwie” – przedstawieniu, w reżyserii Remigiusza Brzyka, które doskonale „wpisuje się w nurt innowacyjnych prac teatralnych” (Łukasz Maciejewski, kultura.onet.pl) oraz w dublowanych rolach w „Pijakach” Barbary Wysockiej i „Pawiu królowej” Pawła Świątka.

 

Poza Starym Teatrem aktor zachwycił rolą Konferansjera w „Cabarecie” w reżyserii Krzysztofa Jasińskiego, wystawianym w Teatrze STU: „w obu wersjach Łukasz Szczepanowski/Krzysztof Kwiatkowski, odtwórcy roli Konferansjera, po prostu oszałamiają grą. To oni podnoszą wszystkim poprzeczkę i dzięki nim wszyscy ją przeskakują” (Witold Bereś, „Kraków”). W tym samym teatrze aktora można zobaczyć także w „Ślubach panieńskich” Krzysztofa Pluskoty, gdzie jako Albin rozbraja autentycznością i wyczuciem scenicznym (Agnieszka Gałczyńska) oraz w inscenizacji Łukasza Fijała „Przybory Wasowskiego. Dom wyobraźni”.

 

Znakomite recenzje aktor otrzymał także po spektaklu Mikołaja Grabowskiego „Wspomnienia polskie” (AST/PWST) zrealizowanego na podstawie autobiograficznych felietonów Witolda Gombrowicza oraz po nagradzanym muzycznym dyplomie AST „Do dna”, w reżyserii Ewy Kaim, który doczekał się rejestracji w Teatrze Telewizji. „Łukasz Szczepanowski ma karierę jak w banku. Jest uroczy, i nie chodzi mi o piękne oczy, chodzi o wszystko, o luz na scenie, o dramatyczne spojrzenie, bawienie się graniem, o niefałszowanie, o występ w «Do dna». Będzie bogiem – tak będzie” – napisano na łamach „Ha!artu!” i jest to ledwie wyimek pochwał, którymi zasypali go recenzenci. Aktor został doceniony między innymi za „ujmująco liryczne wybrzmiewanie każdego dźwięku” (Patryk Nalepka) oraz znakomity warsztat, który pozwolił na zbudowanie głębokiej, energetycznej i emocjonującej roli (Tomasz Domagała).

 

W krakowskiej AST wystąpił także w spektaklach dyplomowych „Na L…”, w reżyserii Aleksandry Koniecznej oraz „Niech żyje wojna” Pawła Demirskiego (reżyseria Remigiusz Brzyk), gdzie grał na perkusji, która od czasów szkoły muzycznej pozostaje jego ulubionym instrumentem. Talenty muzyczne wykorzystał także w  „Nocach waniliowych myszy” w Teatrze Barakah (Odcinek 5. „Lokalna kretynka”), w którym współtworzył muzykę na żywo. Na scenie aktor zachwycał jednak nie tylko grą na instrumentach perkusyjnych, ale także wokalem o szerokiej skali i umiejętnością operowania białym głosem, charakterystycznym dla muzyki ludowej. Jego talent został doceniony przez Marcina Hycnara, który zaangażował Szczepanowskiego – jeszcze studenta – do spektaklu „Romeo i Julia”, wystawianego w krakowskim Teatrze im. J. Słowackiego. W tym samym teatrze aktor pojawił się jeszcze raz w bajkowej opowieści o czarnoksiężniku z krainy Oz w reżyserii Jarosława Kiljana.(db)

 

Nagrody

2026   – 66. Kaliskie Spotkania Teatralne Specjalna nagroda honorowa za aktorską pracę zespołową w spektaklu Sceny z życia małżeńskiego reż. K. Minkowska

 

2026-Nagroda im. S. Wyspiańskiego za rolę w spektaklu Sceny z życia małżeńskiego, reż. K. Minkowska

2017 – Laureat (nagrody zespołowej) Grand Prix Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi za spektakl dyplomowy krakowskiej PWST Do Dna, w reż. Ewy Kaim

 

2017 – Nagroda stowarzyszenia All in UJ dla najlepszego aktora młodego pokolenia

 

2016 – Nagroda Ludwik 2016 w kategorii Najlepsza partnerska rola męska