Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie /2010/

 

10.06.2009 – 31.03.2012 – Teatr Bagatela, Kraków

 

01.04.2012 – 31.08.2013 – Narodowy Stary Teatr, Kraków

 

08.09.2014 – 31.08.2016 – Teatr Bagatela, Kraków

 

01.09.2016 – 31.08.2018 – Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce

 

01.09.2018 – Narodowy Stary Teatr, Kraków

 

Jej warsztat charakteryzuje „Oszałamiająca różnorodność, imponujący wachlarz środków aktorskich”. W oczach Jacka Sieradzkiego zasłużyła na miano „jednej z najjaśniejszych gwiazd dzisiejszego teatralnego aktorstwa” (dziennikteatralny.pl). Potwierdza to w pełni wypowiedź Piotra Gaszczyńskiego, który scharakteryzował rolę Marianne w „Scenach z życia małżeńskiego” wg Bergmana w reżyserii Katarzyny Minkowskiej: „Absolutną perłą w tym kontekście jest rola Magdy Grąziowskiej, której postać prezentuje pełny wachlarz skrajnie różnych emocji, wybijających się zupełnie poza jakąkolwiek skalę” (Teatr dla Wszystkich). W „Dziejach grzechu” Wojtka Rodaka – zwycięskiego spektaklu Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej Interpretacje – poznajemy aktorkę w roli „już nie tak eterycznej i delikatnej, ale grającej pewniej i bardziej zadziornie (…), Ewy-femme fatale” (Magdalena Rewerenda, e-teatr.pl). Równoczesną subtelność i siłę aktorstwa prezentuje w spektaklu belgijskiego reżysera Luka Percevala „Seks, hajs i głód”, gdzie buduje kilka zupełnie różnych postaci z powieściowego świata Emila Zoli. O jej możliwościach aktorskich i wokalnych, precyzji wykonywania najtrudniejszych choreografii świadczy rytmiczna, rozwibrowana gra w zmysłowym „Boa” Pawła Sakowicza, a także świetna rola Polly w mrocznej „Operze za trzy grosze” w reżyserii Ersana Mondtaga. Rolą Zofii w „Halce” Anny Smolar daje nieprawdopodobny „popis aktorstwa” (Marta Zdanowska, dwutygodnik.com), co docenił między innymi Maciej Stroiński, przyznając aktorce wyróżnienie za najlepszą rolę kobiecą w sezonie 2020/2021 (miesięcznik „Teatr”). To jej także reżyserka powierzyła zadanie dublowania Marty Ścisłowicz w „Kopciuszku”, gdzie wciela się w postać Starszej siostry. Jest wzruszająco bezbronna jako Chana w geście przekazania własnego serca Jakóbowi Szeli w „Baśni o wężowym sercu” Beniamina M. Bukowskiego. Z kolei w spektaklu „Orlando. Bloomsbury”, jak oceniła Olga Katafiasz (teatralny.pl): „Grająca Vanessę Magda Grąziowska uwodzi energią i niemal niezniszczalną wiarą w życie”. 

 

Artystkę mogliśmy również podziwiać w poruszającym etycznie spektaklu Marcina Wierzchowskiego „Nadchodzi chłopiec” oraz w teatralnej medytacji „Nic” Krzysztofa Garbaczewskiego, gdzie mierzy się – z sukcesem – z poezją Bolesława Leśmiana. Magnetyzuje również jako Tytania w eksperymentującej z wirtualnością inscenizacji „Snu nocy letniej” tego samego reżysera. Remigiusz Brzyk zaangażował ją do spektaklu „Królestwo”, w którym grana przez nią postać wypędza złe duchy z przedstawianego świata. Najwyższą aktorską klasę potwierdziła także występami w spektaklach „Głębiej” Małgorzaty Wdowik i „Słowacki umiera” Radka Stępnia. 

 

Na scenie Starego Teatru zagrała również w spektaklach „Pan Tadeusz, czyli Ostatni Zajazd na Litwie” w reżyserii Mikołaja Grabowskiego (2011) oraz „Dumanowski Side A” w reżyserii Konrada Dworakowskiego (2013). W realizacji Mickiewiczowskiej epopei przykuła uwagę widzów jako „dalece odmienna od imaginacji zbiorowej Zosieńka” (Michał Centkowski, Nowa Siła Krytyczna), ukazana na tle zagubionej wspólnoty pielgrzymów, rozczytujących się „we frazach swojej biblii polskości”, rozkoszujących się „wielkością, odrębnością i barwnością Polski Mickiewicza” (Aneta Kyzioł, „Polityka”). To jej także powierzono trudne zadanie dublowania Moniki Frajczyk w „Triumfie woli” duetu Strzępka&Demirski, gdzie brawurowo wciela się w rolę Yogi Śmiechu, oraz w spektaklu „nie-boska komedia. WSZYSTKO POWIEM BOGU!” tych samych twórców. 

 

Jeszcze na studiach zadebiutowała w Teatrze Nowym w Krakowie rolą Alice we „Wschodzie słońca u Voldiego” w reżyserii Laumy Balode (2008), w tym samym roku wcieliła się w postać Jej Matki w „Zatopionej katedrze” Gerta Jonkego w reżyserii Anny Augustynowicz w Teatrze Współczesnym w Szczecinie. Jako aktorka etatowa najwcześniej zabłysnęła na deskach krakowskiego Teatru Bagatela, grając m.in. role Ofelii w „Hamlecie” w reżyserii Macieja Sobocińskiego (2010), która w jej interpretacji „była zmysłowa i znerwicowana, chociaż na pewno nie niewinna” (Łukasz Maciejewski, „Nasze miasto. Kraków”), Milici w „Barbelo, o psach i dzieciach” Biljany Srbljanović w reżyserii Małgorzaty Bogajewskiej czy Małą Metalową Dziewczynkę w „Między nami dobrze jest” Doroty Masłowskiej w reżyserii Adama Majczaka. 

 

Sukcesy artystyczne przyniósł jej angaż do teatru w Kielcach, gdzie kilkukrotnie otrzymała Dziką Różę, nagrodę publiczności. Zagrała m.in. rolę Harper Regan w sztuce „Harper” Simona Stephensa w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego, za którą otrzymała Nagrodę im. Zelwerowicza oraz Nagrodę Rektora Uniwersytetu Rzeszowskiego na Rzeszowskich Spotkaniach Teatralnych za autentyczną i głęboką kreację aktorską, a także rolę Ewy w „Dziejach grzechu” w reżyserii Marka Kotańskiego – „sympatycznej, dającej się lubić i jednocześnie całkowicie immoralnej istoty, której zdrady, denuncjacje, morderstwo własnego niemowlęcia dokonują się jakby mimochodem, z bezradności, ze wzruszenia ramion «będzie, co ma być». Zło w jej kreacji […] pasywne, zwierzęce pozwoliło w pełni zabłysnąć drastyczności fabuły powieści Żeromskiego” – pisał pochwalnie Jacek Sieradzki. 

 

Inne osiągnięcia aktorki doskonale podsumował ten sam krytyk: „Była dresowym maltretowanym Innym w «Ciemnościach» Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego, wystawiała się na mróz w negliżu na teatralnym balkonie w «Rasputinie» Jolanty Janiczak i Wiktora Rubina, wtapiała się czule i lojalnie w ansambl zmagający się z pamięcią pogromu kieleckiego w «1946» Tomasza Śpiewaka i Remigiusza Brzyka, szła w żart w jednej jednoaktówce Fredry i w drapieżność pod konwenansem w drugiej (w spektaklu Mikołaja Grabowskiego «Prędko, prędko»)”. 

 

Nagrody:

 

2026 – 66. Kaliskie Spotkania Teatralne Specjalna nagroda honorowa za aktorską pracę zespołową w spektaklu Sceny z życia małżeńskiego reż. K. Minkowska

 

2026 –  Nagroda im. S. Wyspiańskiego za rolę w spektaklu Sceny z życia małżeńskiego, reż. K. Minkowska

 

2017 – Nagroda im. A. Zelwerowicza za rolę Harper Regan w spektaklu „Harper” w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego (Teatr im. S. Żeromskiego w Kielcach)

 

2016 – Rzeszowskie Spotkania Teatralne – Nagroda Rektora Uniwersytetu Rzeszowskiego za autentyczną i głęboką kreację aktorską Harper Regan, spektakl „Harper” w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego (Teatr im. S. Żeromskiego w Kielcach)