Absolwentka Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie

 

2019-2022 – Teatr Nowy w Poznaniu

 

2022 – 2023 – Teatr Muzyczny Capitol

 

2023 – Narodowy Stary Teatr im. H. Modrzejewskiej w Krakowie

 

Zmysł do kreowania wyrazistych, autentycznych bohaterek, a także doskonały wokal, doceniony uprzednio przez teatr muzyczny, mogły harmonijnie wybrzmieć na deskach Narodowego Starego Teatru w zróżnicowanym repertuarze. Ostatnio Małgorzatę Walendę mogliśmy podziwiać w radykalnym, wyrazistym formalnie spektaklu Juliana Hetzela „Ziemia jest płaska”, a wcześniej także w „Operze za trzy grosze” Bertolta Brechta, w reżyserii Ersana Mondtaga, gdzie aktorka z wirtuozerią kreuje postać Lucy. W „Małej apokalipsie 20XX” Waldemara Raźniaka jako zaangażowana w sprawę, ideowa Halina, niosąc kanister z benzyną, prowadzi nieuchronnie Pisarza (Grzegorz Mielczarek) do momentu samospalenia. Znakomita w performatywnym wykładzie „Rewizja procesu Jezusa” Katarzyny Kozyry i Krysi Bednarek, a także w „Magnetyzmie serc” według Aleksandra Fredry w reż. Kaliny Jagody Dębskiej: „Małgorzata Walenda jako Klara jest wojownicza, zawzięta, dumna, a cechy te pobrzmiewają nie tylko w tonie jej wypowiedzi, ale uwidaczniają się w repertuarze gestycznym” (Magdalena Mikrut-Majeranek, teatrologia.info). Zaufaniem obdarzył aktorkę także Marcin Wierzchowski, powierzając jej rolę w głośnym spektaklu „Alte hajm/Stary dom” (Teatr Nowy w Poznaniu), w którym „Małgorzata Walenda przekonująco buduje podmiotowość odkrywającej swoje żydowskie pochodzenie Nataszy Cymerman” (Piotr Dobrowolski, „Teatr” nr 4). 

 

Do Poznania aktorka trafiła po szkole aktorskiej i tam właśnie, oprócz postaci w spektaklu Wierzchowskiego, stworzyła kilka wybitnych kreacji. Jedną z nich w przedstawieniu „Tak sobie w kosmosie pływam” Doroty Abbe, którą osobnym akapitem docenił Juliusz Tyszka: „Na pełną widzowską aprobatę zasługuje też, moim zdaniem, sposób grania nastoletnich postaci przez troje młodych aktorów. Najbardziej do przekonania trafiła mi Małgorzata Walenda jako K – (…). nie udawała osoby nastoletniej, nie «wcielała się» w nią, lecz po prostu dawała nam-widzom swą grą do zrozumienia: «Jestem tym, kim jestem, ale jakbym była nastolatką, zachowywałabym się prawdopodobnie tak». I widz to prawdopodobieństwo uznaje za bardzo wiarygodne” (teatralny.pl). 

 

Wyróżniona przez Jacka Sieradzkiego mianem „Nadziei” w 30. edycji „Subiektywnego spisu aktorów teatralnych” aktorka: „Zdobyła jedną z głównych nagród wrocławskiego Przeglądu Piosenki Aktorskiej (…), wygrała konkurs «Pamiętajmy o Osieckiej». Teatr Nowy w Poznaniu zatrudnił ją jeszcze, gdy była studentką krakowskiej Akademii Sztuk Teatralnych, pomógł przygotować piosenkowy recital, grała w spektaklach, gdzie mogła popisać się głosem («Tak sobie w kosmosie pływam» Doroty Abbe), ale też pełnokrwistą rolę dramatyczną w spektaklu Marcina Wierzchowskiego «Alte hajm/stary dom»”. O sile jej umiejętności wokalnych świadczy choćby zatrudnienie Walendy w tytułowej roli w musicalu „Daisy” (Teatr Dramatyczny w Wałbrzychu), w którym: „Jak zaznaczył sam reżyser (…), zależało mu na tym, by Daisy zagrała «aktorka, która świetnie śpiewa» i wybór padł na charyzmatyczną, przykuwającą uwagę Małgorzatę Walendę (…), która rzeczywiście bardzo dobrze odnajduje się w piosenkach” (Kamil Bujny, teatrologia.info). 

 

Małgorzata Walenda każdą z dotychczasowych ról dowodzi aktorskiego kunsztu, który sprawia, że niezależnie od wielkości roli, jest zawsze zauważana na scenie i na długo pozostaje w pamięci widzów. Przykładem jest choćby spektakl Jana Klaty „Czerwone nosy” (Teatr Nowy w Poznaniu), gdzie pojawiały się „Trędowate (Martyna Zeremba-Maćkowska, Małgorzata Walenda, Marta Herman), które w kostiumach tak sugestywnych, że przyprawiających o dreszcze, odbywają swój niemy taniec. To symbol wszystkich cierpiących, pozbawionych głosu… Krótka, ale wymowna i na wskroś przejmująca to scena” (Monika Krawczak, bylamwidzialam.pl). Na wyróżnienie zasługuje także rola diwy w musicalu „Priscilla, Królowa Pustyni” w reżyserii Simona Phillipsa na deskach Teatru Muzycznego Capitol, o której pisała Magda Piekarska w portalu teatralny.pl: „Świetne są trzy diwy Justyny Woźniak, Ewy Szlempo-Kruszyńskiej i Małgorzaty Walendy”. 

 

Jej sceniczna kariera rozpoczęła się jeszcze w trakcie studiów udziałem w nagrodzonym spektaklu dyplomowym „Co gryzie Gilberta Grape’a” (reż. Marcin Czarnik), za który wraz z całym zespołem aktorskim otrzymała Grand Prix na 37. Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi. Otrzymała także nagrodę specjalną ZAiKS oraz nagrodę Polonica na 39. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej.