Gmach przy dawnej ulicy Ceglanej zaczął pełnić funkcję teatru w 1909 roku. Wcześniej, Towarzystwo Transportowe „Nadieżda” wykorzystywało budynek jako magazyn. Za wizję jego adaptacji odpowiadali wybitni architekci, znani z projektowania łódzkich kamienic: Dawid Landé i Gustaw Landau-Gutenteger. Właścicielem posesji był wtedy Dawid Tempel.

W 1911 roku obiekt spłonął w pożarze. Odtworzony został według projektu architektów: Romualda Millera, Kazimierza Stabelskiego i Edwarda Banasza. W czasie dwudziestolecia międzywojennego, działał tutaj Teatr Miejski. W tym okresie stan obiektu pozostawiał wiele do życzenia, a teatr dodatkowo zmagał się z problemami organizacyjnymi, których rozwiązanie było niezbędne do sprostania surowym wymaganiom urzędowym. Działanie placówki artystycznej skończyło się wraz z wybuchem drugiej wojny światowej.

Od roku 1939 do 1945 w gmachu mieściła się siedziba niemieckiego Theater zu Litzmannstadt, który skupiał niemieckich aktorów z Talina. Instytucja ta zajmowała się głównie działalnością propagandową. Po wyzwoleniu Łodzi, na początku 1945 r., do teatru powrócili polscy artyści. W 1945 roku patronem obiektu został wybrany słynny aktor – Stefan Jaracz. Pierwszym wystawionym spektaklem było „Wesele” Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Jacka Woszczerowicza.

Teatr im. Stefana Jaracza przez lata aktywnie uczestniczył w tworzeniu polskiej sceny teatralnej. Na deskach łódzkiego teatru po wojnie grali m.in. Andrzej Łapicki, Dobiesław Damięcki, Elżbieta Barczewska oraz Jan Świderski. Budynek w swojej historii przechodził wiele remontów i modernizacji. Do współczesnych standardów dostosowano zarówno wnętrze jak i elewacje.