„Cyganeria” – historia uczucia ubogiej, cierpiącej na gruźlicę hafciarki Mimi i poety Rudolfa na tle tragikomicznych przygód grupy młodych przyjaciół–artystów dziewiętnastowiecznej paryskiej bohemy nieodmiennie wzrusza kolejne pokolenia słuchaczy, należąc do głównych pozycji operowego kanonu. Przebogate są dzieje scenicznej i fonograficznej recepcji tej opery, lecz zawsze jest podziwiana z takim samym zainteresowaniem i entuzjazmem, bo piękne jest w niej wszystko: dramaturgiczne spójnie, literacko wartościowe, nacechowane realizmem libretto, wyraziste role, nade wszystko zaś – cudowna, poruszająca, mieniąca się bogactwem brzmieniowych barw i zmiennych nastrojów muzyka Giacoma Pucciniego. Publiczność pokochała dzieło już od chwili turyńskiej premiery (1896; prowadził ją młody, wówczas niespełna trzydziestoletni Arturo Toscanini), lecz opinie krytyków były początkowo podzielone – nie wszystkich zachwycił naturalizm tematyki, od opery wciąż oczekiwano bowiem głównie szlachetnej rozrywki. Nawet historie tragiczne winny kończyć się „happy endem” lub przynajmniej wzniosłym morałem. Ale siłą utworu okazało się właśnie jego przesłanie, brutalnie prawdziwe, gdyż odwołujące się do realnych doświadczeń kręgu przyjaciół zmarłego młodo francuskiego pisarza – był nim nieco dziś zapomniany Henri Murger, który z gorzką ironią opisał życie przymierającej głodem artystycznej cyganerii znad Sekwany w głośnej swego czasu powieści „Scènes de la vie de bohème”. Zainspirowała ona nie tylko librecistów Pucciniego (świetny literacki „duet”, który tworzyli Luigi Illica i Giuseppe Giacosa), ale szereg innych dramaturgów i librecistów, choć (dość swobodna) adaptacja dokonana dla omawianej opery pozostała najbardziej znaną i utrwaliła też pamięć o literackim pierwowzorze.
Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus, po sukcesie koncertowej prezentacji „Toski” w ramach cyklu „Wielka Muzyka w Małej Auli” realizowanego w jednym z interesujących architektonicznie i akustycznie wnętrz Politechniki Warszawskiej, powraca do tej idei w kolejnym arcydziele Pucciniego, tym razem wykonywanym w bardzo dla niego adekwatnej sali Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana – pozwoli to na prezentację częściowo inscenizowaną, którą wyreżyseruje Adam Zdunikowski. Także tym razem wystąpi plejada znakomitych solistów – w rolę Mimi wcieli się Irina Papenbrock, pochodząca z Rosji sopranistka, która rozwija wspaniałą karierę na międzynarodowych, zwłaszcza niemieckich scenach; jej partnerem w partii Rudolfa będzie Tomasz Kuk, ceniony solista Opery Krakowskiej współpracujący też z Operą Narodową oraz wieloma ważnymi teatrami w Polsce i za granicą. Udział w spektaklu weźmie też chór Politechniki Warszawskiej, a dyrygować będzie jeden z najbardziej doświadczonych operowych specjalistów, Tadeusz Kozłowski, który tym sezonem świętuje czterdziestopięciolecie pracy artystycznej. Pełnił m.in. funkcję dyrektora artystycznego Teatru Muzycznego w Łodzi i łódzkiego Teatru Wielkiego (przygotował dla tej sceny ponad pięćdziesiąt premier!). Był również dyrektorem artystycznym Opery i Operetki w Krakowie oraz dyrektorem muzycznym Opery Narodowej w Warszawie.

Obsada:
OMimi – Irina Papenbrock (sopran)
Musetta – Katarzyna Trylnik (sopran)
Rudolfo – Tomasz Kuk (tenor)
Marcello – Stanisław Kuflyuk (baryton)
Schaunard – Arkadiusz Anyszka (baryton)
Collin – Wojciech Gierlach (bas)
Benoit – Grzegorz Szostak (bas)
Alcindor – Piotr Nowacki (bas)
Parpignol – Tomasz Madej (tenor)
Chór Politechniki Warszawskiej
Chór dziecięcy ARTOS
Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus
Tadeusz Kozłowski – dyrygent
Adam Zdunikowski – inscenizacja

Więcej na: www.sinfoniaiuventus.pl

*******

Bezpieczne zakupy w Bilety24. W przypadku odwołania wydarzenia, gwarantujemy automatyczny zwrot środków potwierdzony komunikatem wysyłanym na adres e-mail, podany podczas zakupu.