"LAMENT. Pamięci Tadeusza Różewicza”


„Lament” rozumiany jest tu wielorako. Jako zagadnienie wielopłaszczyznowe odnoszące się zarówno do kwestii osobistych,  jak i rodzaju stanu psychicznego oraz emocjonalnego, który dotyka artystę w relacji z dziełem i jego oceną. Jest więc to także indywidualny dialog każdego z twórców spektaklu z różewiczowską „raną”. Twórców interesuje wniknięcie w transgresywny świat, jaki rodzi się między przestrzenią traumy a przestrzenią dzieła, które pełni terapeutyczny, a zarazem ekspiacyjny charakter. Istota intymności wyznania zawarta w utworach składających się na tom Różewicza, stała się dla twórców spektaklu  inspiracją do działania, zmierzającego do podjęcia pracy nad wybranymi wątkami i motywami, które w sposób kreacyjny wpisuje dzieło w strukturę gatunkową teatru tańca. Równoważąc znaczenie słowa i ruchu, budując strukturę dramaturgiczną ze znaku semantycznego i znaku ciała, twórcy spektaklu, myślą o dychotomii świata i dychotomii sztuki.
Układ formalny spektaklu obejmuje dwa wymiary czasowe, w których umieszczone są postaci i rozgrywają się relacje między nimi. Te przestrzenie równoległe budują świat poetycko-realistyczny, adekwatny do języka teatru, jakim operował w swojej twórczości Tadeusz Różewicz.
Niezwykle istotna rola w spektaklu, przypisana jest też warstwie plastycznej, muzycznej i multimediom, które nie będą pełnić funkcji ornamentacyjnej, lecz znaczeniową.
Spektakl „LAMENT. Pamięci Tadeusza Różewicza” został zakwalifikowany do udziału w Festiwalu wtw://strefy_kontaktu 2016 organizowanym przez Teatr Współczesny we Wrocławiu w ramach programu Wrocław - Europejska Stolica Kultury 2016.

Wycichowska dba o formę widowiska. „Lament” jest teatrem totalnym: słowa Różewicza dialogują z albumem światowego malarstwa przetworzonym przez Daniela Stryjeckiego na niezwykle osobiste obrazy, minimalistyczne formy przestrzenne zaprojektowane przez Bohdana Cieślaka stanowią kontrapunkt dla „bogatych” kostiumów Anny Czyż. Muzyka Krzysztofa Wiki-Nowikowa buduje nastrój, wyzwala emocje, inspiruje ruch... Wycichowska posługuje się wszystkimi dostępnymi językami teatru tańca, dzięki czemu Kasandryczny ton poezji Różewicza jest bardziej czytelny niż słowa jego dramatów wystawianych aktualnie na scenach teatrów repertuarowych.
 
Choreografia i reżyseria: Ewa Wycichowska
Reżyseria i główna rola aktorska: Janusz Stolarski
Muzyka: Krzysztof Wiki-Nowikow
Video: Daniel Stryjecki (w ramach stypendium MKiDN)
Scenografia: Bohdan Cieślak
Kostiumy: Anna Czyż
Asystent kostiumografa i stylizacja fryzur i nakryć głowy: Adriana Cygankiewicz
Opracowanie dramaturgiczne tekstów: Jagoda Ignaczak
Konsultacja literacka: Maria Dębicz
  

*******

Bezpieczne zakupy w Bilety24. W przypadku odwołania wydarzenia, gwarantujemy automatyczny zwrot środków potwierdzony komunikatem wysyłanym na adres e-mail, podany podczas zakupu.