Ur.: 4.03.1947 r., Mysen, Norwegia
Zawód: muzyk

Jan Garbarek, norweski saksofonista. Jeden z najbardziej znanych współczesnych muzyków jazzowych na świecie, uważany za ojca skandynawskiej sceny jazzowej.
Wybitny saksofonista tenorowy i sopranowy, kompozytor, lider, artysta, który stworzył podwaliny pod estetykę nazywaną dziś jazzem europejskim.
Jego muzyka wyrasta z norweskiego folkloru, jazzu nowoczesnego i muzyki klasycznej - z jednej strony imponuje bogactwem środków i wyrafinowaniem formy, z drugiej pozostaje wyciszona, pełna niedopowiedzeń, przestrzeni, kolorów, niuansów dynamicznych i krystalicznych dźwięków.

Po saksofon tenorowy sięgnął pod wpływem nagrań Coltrane'a, technikę gry na tym instrumencie opanował samodzielnie. Wkrótce odkrył muzykę Alberta Aylera, Pharoaha Sandersa, Archiego Sheppa. Punktem zwrotnym w karierze Garbarka stała się współpraca z wybitnym kompozytorem, band-leaderem i teoretykiem jazzu Georgem Russellem, działającym w Skandynawii pod koniec lat 60. Grając w jego formacjach, Garbarek wykorzystał szansę sprawdzenia się w muzyce Trzeciego Nurtu i free.

W 1970 rozpoczął, trwającą do dziś, współpracę z raczkującą wówczas wytwórnią Manfreda Eichera. Garbarek w znacznym stopniu przyczynił się do wykreowana tego, co krytycy i fani określają mianem "ECM sound" - miękkie pastelowe dźwięki zawieszone w ciszy wyznaczyły nowy standard brzmienia jazzu europejskiego. Pod szyldem tej oficyny Garbarek nagrał dziesiątki albumów jako lider własnych zespołów, partner Gary'ego Peackocka, Teriego Rypdala, Charliego Hadena, Ralpha Townera, Bodo Stensona, Eberharda Webera i wielu innych.
W latach 70. uznanie przyniosły mu albumy zarejestrowane z European Quartet Keitha Jarretta (z Pallem Danielssonem i Jonem Christensenem) - Belonging, My Song czy Personal Mountains uchodzą za szczytowe osiągnięcia obu artystów i niedościgły wzór harmonijnej współpracy wszystkich członków zespołu.
Zawsze pozostawał otwarty na muzykę świata. Inspirował go nie tylko folklor skandynawski, ale też tradycja Indii, Pakistanu Ameryki Północnej. Uduchowioną syntezę jazzu i world music zaprezentował m.in. na płytach Ragasand Sagas, Madar oraz w nagraniach z Trilokiem Gurtu, L. Shankarem i Zakirem Hussainem.
Bodaj największą woltą stylistyczną dokonaną przez Garbarka był, nagrany zespołem wokalnym muzyki dawnej Hilliard Ensemble, album Officium (1994). Tworząc improwizowane kontrapunkty do melodii chorałowych oraz polifonicznych dzieł okresu średniowiecza i renesansu, Garbarek pokazał nie tylko uniwersalność jazzu jako gatunku, ale też spiął klamrą dwa z pozoru wykluczające się światy. Sukces artystyczny i komercyjny tej płyty przerósł wszelkie oczekiwania, pod względem popularności Officium dorównała ona kultowej The Köln Concert Jarretta.
Choć ojciec Garbarka był rodowitym Polakiem, artysta wielokrotnie podkreślał, że nie czuję szczególnych więzi z naszym krajem, ani nie mówi po polsku. Nosi jednak w sobie słowiański "gen" - "melancholijna nuta", tak silnie obecna w muzyce Chopina, Szymanowskiego, ale także Komedy i Stańki, stanowi znak rozpoznawczy stylu Garbarka.