Prometeusz to jedna z najwznioślejszych postaci greckiej mitologii. „Ulepił go [człowieka] z gliny pomieszanej ze łzami (…) – pisze o nim Jan Parandowski. – Zakradł się do wielkiego spichlerza ognia niebieskiego i przyniósł na ziemię pierwsze zarzewie. Uczył ludzi umiejętnego używania ognia, sztuk i rzemiosł”. Postać herosa, który za swą wielkoduszność został skazany na wieczne męki, inspiruje artystów już od wczesnego antyku (tragedia Ajschylosa). „Twory Prometeusza” należą do najbardziej niedocenianych dzieł Beethovena, choć jest to jeden z nielicznych przykładów baletu epoki klasycyzmu. Znacznie częściej wykonywany jest poemat symfoniczny Ferenca Liszta „Prometeusz”, w którym kompozytor, w mistrzowski sposób operując barwami orkiestry, odmalowuje postać bohatera odważnego, niepokornego, niezłomnego. Być może chciał sportretować sam siebie jako herosa rozpalającego boski ogień twórczy nawet w obliczu cierpienia. Wątki autobiograficzne bez wątpienia zawiera „Prometeusz – poemat ognia” Aleksandra Skriabina. Kompozytor uważał się za mesjasza sztuki, a w swoim poemacie chciał dać słuchaczom możliwość przeżywania misterium. Zastosował własny system akordów, zrywając z harmoniką tercjową, oraz postulował skonstruowanie fortepianu barw, by zintensyfikować doznania odbiorców.